Blog

Willemke's Fotografie

blog

April 2020
Corona tijd

Aanpassen, hoe doe je dat…
Wat een bizarre tijd is het, soms voelt het zo onwerkelijk. We zijn niet gewend dat onze vrijheden worden beperkt. Daar hebben we duidelijk moeite mee, aanpassen.

Moeder Natuur gaat onverstoorbaar door
Moeder Natuur trekt zich weinig aan van het coronavirus en doet haar ding. De lente begint. Gele, roze en roodgekleurde bloemen ontluiken. Fris groene blaadjes verschijnen voorzichtig aan de bomen hier en daar zijn al lammetjes aan het dartelen in de wei.
De vogels zijn volop bezig met het maken van de nieuwe generatie.
De lente biedt vele mooie foto onderwerpen, alleen door de corona-maatregelen moeten we nu iets creatiever zijn. Geen exotische plaatjes, maar de huis, tuin en keuken mus in onze eigen tuin proberen vast te leggen op een manier die aanspreekt. Of macro fotografie proberen met een bosje bloemen op tafel.


Een uitdaging, want een foto met een bijzonder onderwerp spreekt de mensen al snel aan.
Gelukkig heb ik een tuin met druk vliegverkeer van veel vogelsoorten. Met takjes, paardenharen en modder in hun snaveltjes wordt er als een volleerd bouwvakker een nest gebouwd. Zo heeft familie merel ons houtschuurtje uitgekozen als prima plek om hun kroost groot te brengen.

Geen overvolle natuurgebieden
Ons dorp wordt omringd met natuurgebieden waar het niet overloopt van mensen. Ik kan er dus prima een frisse neus halen, wandelend, fietsend of fotograferend.
Tuurlijk het is wel drukker dan anders, maar er is ruimte genoeg voor iedereen om 1,5 meter afstand te kunnen houden.

Die meer mensen in ‘mijn gebied’ wil ik eigenlijk liever niet wanneer je net die ene schuwe heikikker wilt fotograferen. Dus ga ik op tijdstippen dat de mensen nog in hun bed liggen of aan de etenstafel zitten. Heerlijk in alle rust fotograferen in deze hectische tijd.

Er zijn ook voordelen…
Ik ben graag positief ingesteld en een bijkomend voordeel aan deze crisis is dat ik mijn fotoapparatuur eens extra heb schoongemaakt.
De vele foto’s op mijn pc eens onderhanden heb genomen. Sorteren, archiveren en een back up maken.
Blijf gezond en probeer lichtpuntjes te zien, ook aan deze tijd zal een einde komen!

Maart 2020
Rammelende hazen en de voorjaarsbode

Herfst of winter
Afgelopen maanden was nat en behoorlijk winderig. Terwijl het volgens de kalender toch echt winter is. Voorafgaand aan het seizoen heb ik heel veel plaatjes in mijn hoofd die ik van plan ben te gaan maken. Het is alleen wachten op ijs en sneeuw.
Het enige ijs wat ik gezien heb, zijn de ijsbeelden van het IJsbeelden Festival in Zwolle.
Moeder Natuur heeft dit winterseizoen niet met sneeuw gestrooid. Tenminste niet waar ik woon. Sommige delen van het land zijn op een ochtend wel even bedekt met een klein wit laagje. Een beetje jaloers scroll ik langs de mooie winterplaatjes die ik voorbij zie komen op Instagram.
Elk weertype heeft zijn charme, maar eerlijk is eerlijk, die regen ben ik na drie maanden wel zat.

Alle moeite voor niks
De hazen staan aan het begin van de rammeltijd, daar ben ik mij maar op gaan focussen. Een aantal keren per week ’s ochtends rond zonsopkomst het natuur gebied in, op zoek naar deze langoren. Na een maand heb ik alles redelijk in kaart gebracht en begint de actie los te barsten. Rennen en springen door de weilanden. Tjonge, wat een snelheden halen die beestjes. Soms net iets te snel en te ver voor een mooi actieshot. Na deze intensiteit liggen ze meestal voor pampus in het gras en kan ik nog wat foto’s maken in rust.
Elke keer ga ik weer verwachtingsvol naar “mijn plekje”. Ik heb nog niet dat ene shot wat ik in mijn hoofd al heb gemaakt. Namelijk dat ze aan het boksen zijn.
Groot is de frustratie dan ook dat ik steeds minder hazen zie. Een keer zie ik ze achterin het weiland flink op en neer rennen en jagen. Ik blijf wachten tot ze mijn kant op komen. Ja, dat doen ze. Meneer haas rent achter mevrouw haas aan om te imponeren dat hij de perfecte kandidaat is als vader. Mevrouw haas is niet snel onder de indruk en laat hem nog wat langer rennen, mooi richting mij, recht in de camera. Bijna was de actie vlak voor mijn lens, wanneer er twee jongelui in een vw golf de boel komen verstoren om 7.15 uur in de ochtend op de doodlopende landweg. Grrrr, wat ben ik kwaad. De hazen kiezen het hazenpad en gaan er als een haas vandoor, weg kans.
Later kom ik er achter dat er al een aantal weken in het gebied wordt gejaagd. Logisch dat ik dan ook steeds minder hazen zie dartelen. Wat baal ik enorm!

Aankondiging voorjaar
Ondertussen steken de krokussen hun kopjes boven de grond. Deze gele, witte en paarse bloemen verwelkomen je bij binnenkomst van mijn dorp. Een heel grasveld vol. Elke keer rijd ik eraan voorbij. De vrolijke frisse lente kleuren kan ik uiteindelijk niet weerstaan. Dus op een zonnige ochtend, ja eindelijk is het eens droog, waait het niet als een “orkaan” en piept het zonnetje zo nu en dan tussen die grijze wolkjes door, zit ik op mijn knieën tussen de bloemen. Het voorjaar staat voor de deur.

Februari 2020
Geduld en tweestrijd

Hoe vaak nog?
6e, misschien wel de 8e keer dat ik opzoek ga naar het baardmannetje. Na de site waarneming.nl te hebben gecheckt en goed geluisterd naar de geluiden, een plekje gevonden. Ik heb het mezelf zo comfortabel mogelijk gemaakt, zittend op een vuilniszak in het natte gras. Nu is het afwachten. De grijs met bruinoranje gevederde vliegers laten wel van zich horen, maar niet zien. Ze zitten diep weggedoken onderin de goudgele rietkraag langs het water.
In het komende 1 1/2 uur komt er een grijze dame met zwarte jas en rode sjaal langslopen op stevige wandelschoenen. Voor haar uit rent een klein zwart hondje met een rood jasje. (goed op elkaar afgestemd 😉) Hij speurt met zijn natte zwarte neus elk grassprietje af. Hij stopt abrupt zodra hij mij in het vizier krijgt en begint met blaffen. Wat is dat voor raar iets met een langer toeter. Dat zit er normaal gesproken niet tijdens mijn dagelijkse wandeling. Heel dapper en voorzichtig komt het keffertje naar mij toe. Ik begroet hem vriendelijk. Hij beantwoordt deze door enthousiast bij mij op te springen en struikelt daarbij met zijn natte pootjes over mijn cameratas. Waarna hij en zijn baasje verder lopen.

Omgeving opnemen
Inmiddels zijn de vogelgeluiden verstomd en is het erg stil geworden.
Ik kijk om mij heen. De zon piekt een beetje door de wolken en schijnt op het gras. De waterdruppels aan de grassprietjes veranderen in diamantjes.
Zachtjes door de wind wuift het goudgele riet met de donkere pluimen heen en weer.
Met de beweging van de wind en een groot diafragma creëer ik een foto met daarop één scherpe rietstengel die afsteekt bij een onscherpe achtergrond.

Zo zie je maar weer door langer op 1 plek te blijven. De omgeving echt in je op te nemen. Kom je tot mooie plaatjes.
In mijn ooghoek zie ik een baardmannetje. Zo plotseling en stil hij gekomen is zo snel is hij ook weer verdwenen.
Door mijn gedraai zit ik niet meer op de vuilniszak en is mijn broek doorweekt. Niet overal aan gedacht tijdens mijn voorbereiding. Volgende keer maar een regenbroek aan.
Ik besluit naar huis te gaan. Helaas nog geen mooi foto van mijn gevederde vriendje. Zal nog wel voor een 7e of misschien nog wel voor een 10e keer terug moeten komen.

Wat nu…
Later die dag in de namiddag, ben ik terug in hetzelfde natuurgebied, nu voor de zonsondergang. In deze tijd van het jaar zijn de zonsondergangen niet zo laat en de zonsopkomsten niet zo bizar vroeg. Voor als je moeite hebt met vroeg opstaan, dan is het nu de tijd om zonsopkomsten te fotograferen.
Ik ben ruim op tijd aanwezig. Met regenbroek aan! Voor de kou, maar ook dat ik zo kan neerploffen in het gras zonder nat te worden. In alle rust kan ik mijn compositie bepalen. En goed zien waar de zon precies zal ondergaan. Eenmaal alles ingesteld en opgesteld kan het genieten beginnen. Het licht verandert continue, prachtig om te zien. Maar ook goed je belichting en histogram in de gaten houden!

Tijdens het foto’s maken kijk ik ook regelmatig achterom. In de verte zie ik een hele donkere wolk aan de lucht verschijnen. Het is niet een regenwolk. Het zijn honderden dansende spreeuwen. Zij maken de mooiste figuren in de avondlucht. Wat gaaf om te zien. Ik begin nu wel in tweestrijd te raken. Zonsondergang of hup boel inpakken en snel verplaatsen om de de spreeuwen te fotograferen. Met het risico dat ik te gehaast alles doe of te laat ben en dan heb ik niks.
Ik besluit te blijven, maar al snel trek de bewolking aardig dicht. Ik pak mijn spullen in en ga alsnog proberen de spreeuwen vast te leggen. Helaas wanneer ik halverwege ben verdwijnen ze uit de lucht. Het was waarschijnlijk bedtijd en zijn ze neergestreken.

Wat een show
De rest van de week zie ik ze elke avond hun show opvoeren. Bepakt en bezakt fiets ik dan ook laat in de middag naar de andere kant van het natuurgebied. Ik installeer mijn camera en statief en hoef niet lang te wachten.

Een half uurtje voor zonsondergang komen kleine groepjes spreeuwen aanvliegen.
Er sluiten zich steeds meer aan. Er ontstaat een enorme groep.
Dol enthousiast leg ik het hele spektakel vast. Geniet van de show maar ook van het geluid wat je hoort als ze met z’n allen over je heen vliegen. En ik ben niet de enige. Menig wandelaar of fietser blijft even staan kijken. Even verderop staat een collega fotograaf ook dit bijzondere natuurfenomeen vast te leggen.

 

 

 

Als klap op de vuurpijl geeft Moeder Natuur nog een extraatje in de vorm van een zonsondergang met een gouden randje. Met een volle SD kaart en een heel blij gevoel, want dat kan de natuur met je doen, fiets ik naar huis.
Het natuurgebied is van het Fryske Gea. Oer de wiel en de Houtwiel in het Butenfjild.

Januari 2020
Nieuwe dromen, kansen en uitdagingen

Ontspanning en ontwenningsverschijnselen
In de drukke maar warme en sfeervolle decembermaand heeft mijn fotocamera helaas meer tijd doorgebracht in de tas dan in mijn handen.
Ik begin ook wat ontwenningsverschijnselen te tonen. Tijd voor actie.
Lopend door het natuurgebied It Butenfjild en de camera vertrouwd om mijn nek hangen ben ik niet specifiek naar iets op zoek, alleen ontspanning.
Als plotseling aan de overkant het riet wel erg in beweging komt, dit is geen vogel is mijn eerste gedachte. Er verschijnen twee witte hartvormige kontjes wanneer deze omdraaien kijken twee reeën mij verschrikt aan. Met sierlijke sprongen nemen ze afscheid.

Even later krijg ik nog een cadeautje van Moeder Natuur, vier baardmannetjes vliegen op uit het riet. Een van hen gaat parmantig op de pluimen van het riet zitten en zingt het hoogste lied, of een waarschuwingssignaal, dat weet ik niet maar het klinkt in ieder geval mooi. Ik geniet even van hun getsjilp en gefladder voordat ik de camera op hen richt. Dit gevederde diertje staat ook als onderwerp in mijn bucketboek, kan ik nu zomaar afstrepen. Of toch niet? Nee, de foto is niet geheel naar tevredenheid. Ik denk dat ik de komende dagen hun nog vaker een bezoekje ga brengen met mijn camera om mijn nek. Helaas zitten ze de dagen erna niet te wachten op bezoek en laten ze hun wel horen maar niet zien. Dit wordt mijn nieuwe uitdaging voor de komende tijd. Ik geef niet op eens zal het toch gaan lukken, zoals het spreekwoord zegt: “Aanhouder wint.”

Overwinteren
Sommige vogels vertrekken uit Nederland om te overwinteren in het zuiden. Andere vogels uit het hoge noorden, zoals Rusland en de Scandinavische contreien komen naar ons land toe. Een uitgelezen kans om in de winterperiode deze bijzondere gasten te fotograferen. Op het internet heb ik gezien dat er pestvogels gesignaleerd zijn bij het Lauwersmeergebied. Aangezien ik deze vogel nog nooit heb gezien en ik informatie heb verzameld over dit vreemde uitheemse soort. Vind ik het zeer de moeite waard om deze vogel ook vast te leggen. Eerst proberen het diertje te spotten, aangezien ze vleugeltjes hebben blijven ze niet op één plek zitten.

Goed voorbereid ga ik op pad, bij de eerste plek helaas niks gezien, op naar de volgende plek. Daar loop ik twee andere fotograaf tegen het lijf, op zoek naar hetzelfde onderwerp. Samen lopen we verder, zodra wij de hoek om slaan zie ik nog meer fotografen en vogelaars staan. Ik ben niet de enige met hetzelfde plan 😂
Allemaal met camera en verrekijker in de aanslag. Boven in de boom zijn ze niet te missen er zit een hele zwerm buitenlandse gevederde gasten.

Even komt de gedachte bij mij op om een foto te maken van de groep fotografen die volledig gefixeerd zijn op de pestvogel. Dit zal zeker een bijzonder plaatje opleveren. Ik besluit echter om me bij hen te voegen en begin met foto’s maken. Wat gaaf is dit en ik neem niet alleen foto’s ik sta ook even te genieten van hun capriolen, want kleine acrobaten zijn het, en van hun gezang. Ze zijn redelijk benaderbaar en hebben alleen oog voor de bessen in de struiken. Daar wordt dan ook volop van gesmuld.

November/december 2019
Project tuinvogels

Sprookjesachtig
Sfeervolle, sprookjesachtige en mysterieuze foto’s zie ik voorbij komen op social media. Ik vind de ene nog mooier dan de andere. Ik wil ze ook graag maken. Mist/ nevel, zonneharpen, bomen in herfstkleuren alle ingrediënten voor een geslaagde foto zijn aanwezig. Behalve deze fotograaf niet.
Balen dat ik op dit moment er niet op uit kan. Bij de pakken neer zitten, staat niet in mijn woordenboek. Dus tijdens het wandelen met de hond cameratas mee. En blijkt dat ik dichtbij huis ook een prachtige mysterieuze boslaan heb. Loop er elke dag langs, alleen met de juiste weersomstandigheden (mist en zon) wordt deze laan omgetoverd tot één uit een sprookjesboek.
Helemaal blij met mijn creatie ga ik weer naar huis.

Thuis is het ook mooi
Onderweg zie ik zoals gewoonlijk heel veel vogeltjes druk heen en weer vliegen en kwetteren.
In mijn tuin is het druk vliegverkeer tussen de beukenhaag en de voederhuisjes met de pinda’s, zaden en vetbollen. Vinken, mussen, koolmeesjes, roodborstjes, pimpelmeesjes, merels, winterkoninkje, het is er allemaal. Er mag bijna wel een luchtverkeersleiding komen. Zo nu en dan steelt ook de Vlaamse gaai een aantal dikke pinda’s mee. De bonte specht is ook altijd een trouwe bezoeker van de pindakaaspot.
Wanneer ik de voederhuisjes weer voorzie van voer, vliegen de vogels luid kwetterend en verontwaardigd weg. Boos omdat deze menspersoon het lef heeft zicht te begeven op hun terrein, wat een brutaliteit.

Even blijven ze weg, maar gelukkig niet lang. De lekkere snack die er te halen valt is aanlokkelijker en dat mensenwezen is weer vertrokken. De kust is veilig.
O nee, niet voor lang. Staat die persoon er weer. Wat is ze nu aan het doen. Vanaf een veilige afstand word ik door de gevederde diertjes met argus kraaloogjes gadegeslagen. Ramen zemen, zowel buitenshuis als binnen. En dan staat er plotseling een vreemd zwart apparaat voor het raam.
Een paar dagen is er wat minder vliegverkeer, maar al snel zijn ze gewend aan mijn camera voor het raam.

Plan de campagne
Ik heb namelijk het plan opgevat om de verschillende capriolen van de tuinvogels vast te leggen.
Dat dit een uitdagend project is wist ik van te voren. Veel geduld, soms uren lang op de vloer bij de tuindeur achter het gordijn verscholen met een kop thee wachten totdat de vogel op het juiste plekje gaat zitten. Takjes van mijn hulstboompje insmeren met een heel dun laagje vogelvet. Daar wil ik een pimpelmees, precies op die tak, want dat komt qua kleur het mooiste uit. Niet kritisch hoor, alleen perfectionistisch aangelegd.
Door het raam fotograferen is kwalitatief niet het mooiste, ik probeer er het beste van te maken. Buiten is er geen mogelijkheid dan verstoor ik te veel. Maar dit is wel weer een mooie uitdaging. (foto’s volgen, vogel heeft nog niet geposeerd op de tak)
Up date; na 1 week eindelijk een paar geslaagde foto’s.

November 2019
Herfst…..

Struikelen over de paddenstoelen
De afgelopen herfst heeft ons uitbundig getrakteerd op paddenstoelen. Je struikelde overal over deze schimmels. Ik lag plat op mijn buik tussen de natte bladeren om de paddenstoel in diverse vormen, kleuren en maten vast te leggen. Of keek omhoog langs een boomstam om de hangende zwammen te fotograferen.

In oktober begint de herfst zijn entree te maken en in november komen de prachtige kleuren tot een climax.

Zonneharpen
Ochtendnevel met de eerste zonnestralen maken het mysterieuze sfeertje compleet. Een bos wordt door Moeder Natuur omgetoverd tot sprookjesbos.

 

De zonneharpen tussen de bomen hebben iets magisch. Lastig is dat ze zich niet laten regisseren. Je moet het doen met de plek waar ze op dat moment verschijnen en aan jou als fotograaf de uitdaging om hier een mooie compositie van te maken.


Uiteraard moet je de weersvoorspellingen ook controleren. Grote temperatuursverschillen, mist voorspellingen, kans op klein beetje zonneschijn. Zet dan je wekker en trek erop uit! En gelukkig is dat rond deze tijd van het jaar niet zo vroeg meer.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik ze wel heb gefotografeerd, maar nog niet naar wens. Zal de komende periode weer pogingen doen om dit nog beter te doen. Jezelf blijven uitdagen om je te verbeteren. Johan van der Wielen, een bekende Nederlandse beroepsfotograaf, zei eens tegen mij: ” Als je denkt dat je een goede foto hebt, dan ben je halverwege”.

Nachtvorst
Ook de eerste nachtvorst dient zich aan. De bladeren en de grassprietjes worden versierd met glinsterende kristallen. Bevroren spinnenwebben in de struiken.
Maar zodra de zon zich laat zien, is deze ijspracht snel verdwenen.
Wat ik persoonlijk ook erg mooi vind, zijn de ademwolken die op een vroege koude ochtend worden uitgeblazen door de koeien en paarden in het land. Ik heb hiervan een bepaald plaatje in mijn hoofd gemaakt en ben nog steeds bezig om dit uit te werken. Ik ben nog niet eens halverwege.

Oktober 2019
Bronsttijd en Reinier de vos

Wachten tot we mogen gaan
’s Ochtends vroeg staan we, mijn vriendin en ik, voor de ingang bij de AWD (Amsterdamse Waterleidingduinen),we moeten nog even wachten. Het duurt nog ongeveer 10 minuten voor de zon opkomt. De regels zijn dat je na zonsopkomst en voor zonsondergang in het park mag zijn. Tot mijn verbazing zijn er toch een aantal (hobby)fotografen met diverse camera’s om hun nek hangen, enkele met enorme telelenzen die naar binnen lopen. Ja, ik sta ook te popelen om naar binnen te gaan, ik hoor de mannetjes damherten burlen. Maar blijf toch even wachten.

Van geburl tot actie
We zien nog net twee mannetjes in actie. Ik ben te laat voor een mooie foto, maar heb het gevecht wel gezien. En zoals een bekende beroepsfotograaf eens tegen mij zei:”Je kunt pas iets fotograferen als je het daadwerkelijk met je eigen ogen hebt gezien”. De rest van de ochtend horen we veel geburl maar zien weinig actie. Wel zien we twee jonge mannetjes hun skills oefenen voor het echte werk als ze volwassen zijn. Wij besluiten eerst onze inwendige mens te verzorgen nu de herten ook gaan uitrusten zodat ze aan het einde van de dag weer in actie kunnen komen.

Respect of egoïstisch
Vriendin en ik zijn hier al eens eerder geweest in de hoop een vos te fotograferen, wat jammer genoeg toen niet gelukt is. We spraken destijds collega (hobby)fotografen, zij waren helaas van mening dat wij geen enkele vos zouden zien als we ons aan de regels gingen houden. Met andere woorden, ga het rustgebied in en/of ga ze voeren. Ik deel deze mening absoluut niet. Het geeft veel meer een kick dat je het dier hebt kunnen vastleggen in een natuurlijke omgeving en niet sociaal menselijk gedrag vertoond. De vossen in dit gebied zijn mensen gewend en dat is al niet geheel natuurlijk, dat weet ik ook wel. Maar laten met z’n allen toch de regels en dieren respecteren zodat we nog lang kunnen genieten van dit mooie natuurschoon. Ik ben niet roomser dan de paus, ik ben ook wel eens op een plantje of paddenstoel gestaan. Of heb iets verstoord door mijn onwetendheid. Nu probeer ik mij zo goed mogelijk voor te bereiden door informatie te verzamelen over het dier of het natuurgebied. Ik probeer zo Moeder Natuur te respecteren, maar foutloos ben ik allerminst.

Een mooie beloning
Vriendin en ik lopen door het gebied waar een vos je pad kan kruisen (en dus NIET in het rustgebied!!). Wat we helaas wel hebben geconstateerd. Erg jammer. Wij lopen ons rondje en op een gegeven ogenblik kijk ik achterom en zie Reinier zitten. Hij/zij heeft ons allang in de gaten en het lijkt wel of hij/zij een beetje de gek met ons heeft. Vriendin: “Hij heeft ons gewoon stilletjes achtervolgd”.😉 We zijn langzaam omgedraaid en hebben geprobeerd hem/haar een klein beetje te benaderen. Maar toch ruimte gelaten om te kunnen kiezen weg te lopen. Ik ben op de grond gaan zitten en heb foto’s gemaakt. Al krabbend (vlooitje hier en daar misschien) en ondertussen de oogjes op ons gericht liet hij/zij het allemaal rustig gebeuren. Totdat er mensen van achteren kwamen aan lopen en hij/zij verdween in het struikgewas. Dit was prima. Ik heb genoten van het moment!

september 2019
Fotoreis Finse herfst

Spanning en nieuwsgierigheid
Het is voor mij de eerste keer dat ik een fotoreis ga maken. Best spannend! Maar ik ben ook reuze benieuwd. Onder leiding van twee beroepsfotografen worden we ondergedompeld in de Finse herfst.

Het schilderspalet van Moeder Natuur
Heldere meren glinsterend in de zon, groene dennen, gele berken en rode lijsterbessen is het decor waar we fotografisch mee aan de slag gaan.
Mooie reflecties in het spiegelgladde water vastleggen. Maar ook worden we getrakteerd op het magische groen licht aan de nachtelijke sterren hemel. Ik geniet volop wat Moeder Natuur ons schenkt. Het is voor mij overigens ook de eerste keer in Finland en vind het nu al geweldig.

Diversiteit in fotografie
Tijdens de reis komen verschillende onderwerpen aan de orde. Landschapsfotografie, dierenfotografie, macrofotografie en heel belangrijk mijn basiskennis wordt weer opgefrist. Na elke presentatie mogen we de opgedane informatie in praktijk gaan brengen. Mijn soms ietwat vastgeroeste gewoontes worden even helemaal op zijn kop gezet.

Van fotografie tot bootcamp
Ik geniet volop van het buitenleven, naast fotograferen is dit ook een bootcamp annex scouting trip. Ik heb letterlijk en figuurlijk enorme stappen gemaakt in de fotografie, maar heel belangrijk er ook erg van genoten samen met mijn collega hobbyfotografen!

Twijfel en trots
Als je twijfelt om eens een fotoreis te gaan maken, zou ik zeggen DOEN! Ik weet het is gemakkelijk gezegd, maar ook ik moest echt even uit mijn comfortzone stappen en wat heb ik er veel voor teruggekregen. Met dank aan Taiga Travel, Johan van der Wielen en Finn Snaterse een avontuurlijke fotoreis gemaakt. Veel geleerd op het gebied van fotografie met diep respect voor de natuur. Tijdens de laatste avond kreeg ik te horen van beroepsfotograaf Johan dat ik goede foto’s maak. Dit was voor mij het grootste compliment wat ik deze reis kon krijgen. Wat een gevoel van trots geeft dat.

augustus 2019
Het blauwe gevederde vriendje

Plan van aanpak
De ijsvogel fotograferen stond al heel lang op mijn bucketlist. Hoe pak je dat aan? Dit blauwe gevederde vriendje is erg schuw en pijlsnel. Oplossing; samen met een vriendin een fotohut huren waar men deze vogel soms weleens voorbij ziet komen.

Bliksembezoek en gezelligheid
Hij kwam inderdaad even langs voor een bliksembezoek. We waren zo onder de indruk dat we vergaten te fotograferen, tegen de tijd dat we de camera’s in de aanslag hadden, was de vogel gevlogen. Hij is die dag niet meer terug gekomen, erg jammer! Beetje teleurgesteld waren we wel, maar ondanks dat hebben we er toch een mooie fotografie dag van gemaakt. We hebben het heel gezellig in de hut, hebben proviand mee en zijn een hele dag bezig met fotografie.

Van afstrepen op bucketlist tot heel veel geduld
Om dit onderwerp toch te kunnen afstrepen van mijn bucketlist, nou ja lijst, zeg maar gerust boekwerk, geef ik niet zo snel op. Heb een maandje later weer een andere fotohut gehuurd, dit keer samen met mijn zoon. Nu kreeg ik volop de kans om dit prachtige dier te portretteren. Hij kwam meerdere malen voorbij en ging op verschillende locaties even zitten. Dieren fotograferen vraagt veel, héél veel, geduld en geluk. Maar ook voorbereiding, probeer veel te weten te komen over zijn of haar leefgebied en gewoontes. Als het mogelijk is bezoek de locatie meerdere malen. Deze kan ik afstrepen, maar het smaakt naar meer. Ik zal vast en zeker nogmaals proberen hem voor mijn lens te krijgen.
Maar dan liefst bij ons in het natuurgebied en niet in een fotohut, dit geeft met iets meer voldoening. Ik voel hier een uitdaging.

april 2019
Een rappe pluimstaart

Van winter naar lente
En dan zijn daar de eerste lentedagen alweer. Huh is de winter al bijna voorbij? Voor mijn gevoel heeft deze maar kort geduurd en hebben we niet een heuse winter gehad. Had nog zoveel ideeën in mijn hoofd voor winterplaatjes te schieten. Deze moeten dan maar in de fotoagenda genoteerd worden voor volgend jaar.

De rammeltijd in vogelvlucht
Zo heb ik meerdere keren geprobeerd de rammeltijd van de hazen vast te leggen. ’s Morgensvroeg, laat in de middag, begin van de avond, het tijdstip dat hazen actief zijn. De weilanden afspeuren met mijn camera in de aanslag. Helaas geen knokkende mannetjes om een vrouwtje te imponeren. Ik zag ze wel liggen in hun leger, maar als ik te dichtbij kwam kozen ze het hazenpad. Zo heb ik een foto kunnen maken van een haas die over de sloot springt. Die actie heb ik dan weer wel.

Een rode pluimstaart en natte voeten
Waar ik ook al een tijdje zoet mee ben is de rode eekhoorn in wintertenue. Ik doe nog een laatste poging dit seizoen en boek een fotohut. Een soort van vogelkijkhut speciaal ingericht voor fotografen.
Bij deze hut stond vermeld dat er bijna dagelijks een eekhoorn actief is. Zal je net zien dat de dag dat ik er ben hij besluit een dagje door te brengen in zijn warme nest.
En dit is best mogelijk, gezien de weersvoorspellingen, harde wind en veel regen.
Toch vertrek ik ’s morgens 4.45 uur, oef wat vroeg. Dat er veel water is gevallen de dagen ervoor is te zien. De vloer van de hut staat volledig blank.
Ik kan droog zitten op een kruk en mijn voeten op een opstapje. Nog geen 15 minuten nadat ik mezelf heb geïnstalleerd vliegt er een rode pluimstaart door mijn gezichtsveld.
Dol enthousiast begin ik te fotograferen. Later komt er ook nog een vriendje bij, deze is ietwat schuwer. Maar als deze langs de hut loopt vlak voor mijn lens, kijkt hij of zij nieuwsgierig naar binnen. De andere is een ware acrobaat. Deze vliegt van tak naar tak en haalt de gekste capriolen uit. Dan weer zit hij een nootje te eten of drinkt uit de vijver die voor de hut ligt, dit zijn de momenten dat ik het diertje fatsoenlijk op de kiek krijg.

Missie geslaagd
Na twee uurtjes verdwijnen ze en laten zich niet meer zien. Maar ik ben zo blij als een klein kind in een speelgoedwinkel. Mijn missie is geslaagd. Ik spam de familie app vol met blijde kreten en foto’s van “mijn” eekhoorn.
Ik blijf nog tot begin van de middag en fotografeer de vogels die langs komen. Na 5 uurtjes besluit ik weer naar huis te gaan. De regen komt inmiddels met bakken uit de hemel en het waait behoorlijk.
Thuis kan ik weer een behaald doel van mijn foto bucketlist afstrepen.